معنی فارسی plateau
B2 /plæˈtoʊ/فلات، منطقهای با زمین صاف و نسبتاً مرتفع که احاطه شده با درهها است.
A flat, elevated landform that rises sharply above the surrounding area.
- noun
- verb
noun
معنی(noun):
A largely level expanse of land at a high elevation; tableland.
معنی(noun):
A comparatively stable level in something that varies.
معنی(noun):
An ornamental dish for the table; a tray or salver.
معنی(noun):
A notable level of attainment or achievement.
verb
معنی(verb):
To reach a stable level; to level off.
example
معنی(example):
فلات بالا از دشتهای اطراف واقع شده است.
مثال:
The plateau is high above the surrounding plains.
معنی(example):
ما در فلاتی با نمای زیبا کمپ زدیم.
مثال:
We camped on a plateau with a beautiful view.
معنی فارسی کلمه plateau
:
فلات، منطقهای با زمین صاف و نسبتاً مرتفع که احاطه شده با درهها است.
